عمر خود را در چه پایان برده‌ای؟ (سیمای نماز در مثنوی)

پیش در شد آن دقوقی در نماز
       قوم همچون اطلس آمد او طراز
اقتدا کردند آن شاهان قطار
       در پی آن مقتدای نامدار
چونک با تکبیرها مقرون شدند
       همچو قربان از جهان بیرون شدند
معنی تکبیر این است ای امام
       کای خدا پیش تو ما قربان شدیم
وقت ذبح الله اکبر می‌کنی
       همچنین در ذبح نفس کشتنی
تن چو اسمعیل و جان همچون خلیل
       کرد جان تکبیر بر جسم نبیل
گشت کشته تن ز شهوتها و آز
       شد به بسم الله بسمل در نماز
چون قیامت پیش حق صفها زده
       در حساب و در مناجات آمده
ایستاده پیش یردان اشک‌ریز
       بر مثال راست‌خیز رست‌خیز
حق همی‌گوید چه آوردی مرا
       اندرین مهلت که دادک کن ترا
عمر خود را در چه پایان برده‌ای
       قوت و قوّت در چه فانی کرده‌ای
گوهر دیده کجا فرسوده‌ای
       پنج حس را در کچا پالوده‌ای
چشم و هوش و گوش و گوهرهای عرش
       خرج کردی چه خریدی تو ز فرش
دست و پا دادمت چون بیل و کلند
       من ببخشیدم ز خود آن کی شدند
همچنین پیغامهای دردگین
       صدهزاران آید از حضرت چنین
در قیام این کفنها دارد رجوع
       وز خجالت شد دوتا او در رکوع
قوّت استادن از خجلت نماند
       در رکوع از شرم تسبیحی بخواند
باز فرمان می‌رسد بر دار سر
       از رکوع و پاسخ حق بر شمر
سر بر آرد از رکوع آن شرمسار
       باز اندر رو فتد آن خام کار
باز فرمان آیدش بردار سر
       از سجود و واده از کرده خبر
سر بر آرد او دگر ره شرمسار
       اندر افتد باز در رو همچو مار
باز گوید سر بر آر و بازگو
       که بخواهم جست از تو مو بمو
قوّت پا ایستادن نبودش
       که خطاب هیبتی بر جان زدش
پس نشیند قعده زان بار گران
       حضرتش گوید سخن گو با بیان
نعمتت دادم بگو شکرت چه بود
       دادمت سرمایه هین بنمای سود
رو بدست راست آرد در سلام
       سوی جان انبیا و آن کرام
یعنی ای شاهان شفاعت کین لعیم
       سخت در گل ماندش پای و گلیم

/ 1 نظر / 14 بازدید
سید

به شدت اردتمند آقا محسن هستیم