غریب بودن حضرت در خیابان ولیعصر

به نام خدا
سلام

این روزها فضای جامعۀ ما و اذهان مردممان به امام زمان و دعای فرج پر است که البته ما هم کمابیش بی‌بهره نیستیم. امّا سال پیش کلامی از آیت الله بهجت دیدم که برایم بسیار تأمّل برانگیز، به چالش طلب و سنگین آمد. ازآن مطالبی است که محک مهمّی برای میزان صداقت ما در این زمینه است. ایشان می‌فرمایند:
« هرکس باید به فکر خود باشد و راهی برای ارتباط با حضرت حجت (عج) و فرج شخصی خویش پیدا کند، خواه ظهور و فرج آن حضرت دور باشد، یا نزدیک. با اینکه ارتباط و وصل با آن حضرت وفرج شخصی امر اختیاری ماست، به خلاف ظهور و فرج عمومی، با این حال چرا به این اهمیّت نمی‌دهیم که چگونه با آن حضرت ارتباط برقرار کنیم و از این مطلب غافل هستیم، ولی به ظهور ودیدار عمومی آن حضرت اهمیّت می‌دهیم، و حال اینکه اگر برای فرج شخصی به اصلاح خود نپردازیم، بیم آن است که در ظهور آن حضرت از او فرار کنیم.»

بله؛ امر فرج شخصی کاملاّ درا ختیار شخص خودمان است و راه آن نیز پیچیده نیست؛ امّا....ایشان در این باره نیز چنین می‌گویند:
« ما باید حضرت امام زمان را حاضر فرض کنیم. هرجا می‌رود برویم، هرچه می‌کند بکنیم و هرچه را ترک می‌کند، ترک کنیم! و اگر ندانیم، احتیاط را که می‌دانیم و می‌توانیم! ولی گویا نمی‌خواهیم در راه رضای آن حضرت باشیم، نه آنکه رضای آن حضرت را نمی‌دانیم و نمی‌توانیم آن را تحصیل کنیم.»

و این چنین است که در همین ایّام مهدی زهرا غریب‌تر می‌نماید!

هر کجا سلطان بود دورش سپاه و لشکر است
پس چرا سلطان خوبان، بی سپاه و لشکر است

با خبر باشید ای چشم انتظاران ظهور!
بهترین سلطانِ عالم از همه تنهاتر است

  
نویسنده : ; ساعت ۱:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٥