از آخرین وصیت امیرالمومنین (ع) پس از ضربت خوردن

امیرالمؤمنین علیه‌الصّلاةوالسّلام  

ساعتهاى آخر عمر را مى‌گذرانَد و مى‌خواهد به فرزندانش، به اهل کوفه، به مسلمانان سرگشته‌ى آن روزگار و به همه‌ى تاریخ، پیامى را خلاصه کند و بدهد.

آن پیام، در یک صفحه مى‌گنجد و عباراتش خیلى دقیق انتخاب شده است.

با چشم معمولى که نگاه کنیم، ...

 


جملات این وصیت، گاهى ممکن است به نظر، ناهمخوان بیاید. یک جا مطلبِ بسیار مهمّى را از نظر دیدها و تحلیلهاى معمولى ما بیان مى‌کند، بعد ناگهان مطلبى را که از نظر ما داراى اهمیت چندانى نیست، مى‌گوید.

اما دید على بن ابى طالب، علیه‌الصّلاة والسّلام، دید الهى است؛ دیدِ صائب است. مثل نگاه خداوند متعالْ به موجودات عالم است. کوچک و بزرگ در معیار خدایى و در دید علوى، با کوچک و بزرگ در دید ما، فرق دارد. لذا، اگر کسى با این دید نگاه کند که البته دست ما کوتاه است و از دور تحلیل مى‌کنیم با همین تحلیل، آن‌وقت عباراتْ همخوان است. مطالب، بسیار دقیق تنظیم شده است. گوش کنید:

 

واللَّه اللَّه فى الجهاد باموالکم و انفسکم و السنتکم فى سبیل‌اللَّه.

یعنى اللَّه اللَّه در جهاد. مبادا جهاد در راه خدا را با مال و جان و زبانْ ترک کنید.

 

 

این جهاد، همان جهادى است که امّت اسلامى تا آن را داشت، ملت نمونه‌ى دنیا بود و وقتى آن را از دست داد، ذلیل شد.

نویسندگان مسیحى که در انجیلشان از قول مسیح نقل کرده‌اند که «اگر کسى به این طرف صورتت سیلى زد، آن طرف را جلو بیار»، یعنى که «ما اصلاً اهل جنگ نیستیم و اهل صلح و سازش مطلق و مهربانى هستیم» اینها شعارهایشان است. هنوز هم مى‌گویند. هنوز هم از رو نرفته‌اند شروع کردند به مسلمانان طعن‌زدن که «شما اهل جهادید. شما اهل جنگید. شما اهل شمشیرید. شما اهل خونریزى هستید.» آن‌قدر گفتند و گفتند که مسلمانان را از رو بردند! آن‌وقت نویسندگان و دانشمندان مسلمان گفتند که «ما جهاد نداریم! در حقیقت جهاد ما، دفاع است!» خداى متعال مى‌گوید: «جهاد کن!» دانشمند مسلمان مى‌گوید: «جهاد، دفاع است!»

خدا مى‌گوید: «...اذا لقیتم الذین کفروا زحفاً فلا تولوهم الادبار.»؛ به اینها پشت نکنید. با اینها مقاتله کنید:«قاتلوا الذین یلونکم من الکفار.»

نویسنده‌ى مسلمان مى‌گوید: «جهاد فى‌سبیل‌اللَّه، جهاد نیست. تهاجمى نیست؛ تدافعى است!» این همه، عکس‌العمل تبلیغات مسیحیان است که از بس اسم «صلح و سازش» را آوردند و گفتند «جنگ و شمشیرکشى بد است و به کسى حمله نکنید»،

مسلمانان اهل جهاد و عزّتمند از جهاد را خانه‌نشین کردند. آن‌وقت خودِ آن آقایانِ اهل صلح، هرجا توانستند دمار از روزگار مسلمانان درآوردند! کسانى که امروز در حرم ابراهیمى مسجد خلیل الرّحمن در فلسطین اشغالى،به کشتار مسلمانان کمر بسته‌اند، همانها هستند که از امریکا و اروپا آمدند. همین اروپاییها و امریکاییها و غربیهایى هستند که یک عمر با مسلمانان سروکلّه زدند که «شما اهل جهادید. جهاد بد است.» آن‌وقت از جنگهاى صلیبى به این طرف، مسیحیان به یک نحو، آنهاى دیگر هم نحوى، هرچه توانستند با مسلمانان مبارزه کردند و جنگیدند و کشتند.

داستان این وقایع را ما نباید این‌جا بگوییم. خلاصه، داستان عجیبى است! کسى که تاریخ بخواند و کسى که تاریخ را بداند، از شرح چنین وقایعى خون مى‌گرید. هم به خاطر ظلمها، هم به خاطر دو روییها. این همه دم از صلح بزنند و این همه شمشیر و خنجر پنهان و آشکار داشته باشند؟!

جهاد با همان شکل اسلامى‌اش که البته حدودى دارد ظلم نیست. در جهاد، تعدّى و تجاوز به حقوق انسانها نیست. در جهاد، بهانه‌گیرى و کشتن این و آن نیست. در جهاد، از بین بردن هرکسى که مسلمان نیست دیده نمى‌شود. جهاد، یک حکم الهى است که بسیار هم با عظمت است. اگر جهاد باشد، ملتها سربلند خواهند شد.

منبع: کتاب آداب روزه داری و روزه داران، ص 86 تا 88

  
نویسنده : ; ساعت ۱٠:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٥/٧